Καλώς ορίσατε

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Ένα δειγματολόγιο...οικογενειακή υπόθεση!!!

...δράκους ἀλλοῦ κεντάει, καὶ λάμιες καὶ νεράϊδες,
κεντάει κ᾿ ἕναν γιαλὸ μὲ ζαφειρένια πλάτια,
στὴν ἄκρη τοῦ γιαλοῦ τὴν ἴδια τὴν θωριά της
ὁλόφαντη ἱστορεῖ ἀπὸ ὀμορφιὰν καὶ νιότη
καὶ πλοῦτον καὶ ἀρχοντιά, καὶ στὰ λευκά της χέρια
τ᾿ ἀργόχειρο κρατεῖ, τ᾿ ὡριόπλουμο μαντίλι...
Κώστας Κρυστάλλης
Πάνω σε ύφασμα κουκουλάρικο-που πολύ το αγαπώ-με υπομονή πολύ-τα μάτια δε με βοηθούν πλέον- θέλοντας να το αφήσω κειμήλιο στην κόρη μου...έτσι σα μια φωτογραφία -όπως οι παλιές,ασπρόμαυρες- της οικογένειάς της... Είναι αλήθεια πως χρησιμοποίησα τεχνική που πολλοί την περιφρονούν-το κέντημα-που αρκετοί δεν τη θεωρούν τέχνη-όπως και την υφαντική- κυρίως όσοι έχουν ένα είδος ψυχαναγκασμού με το νεωτερικό και την καινοτομία...Εγώ πάλι θεωρώ πως είναι ο πιο ταιριαστός τρόπος για να ιστορήσεις κάτι τόσο προσωπικό και τρυφερό και γεμάτο συναίσθημα όσο μια...οικογενειακή ιστορία... Μια ιστορία γεμάτη αγάπη και πόνο,χαρά και θλίψη,απελπισία,υπομονή αλλά και ελπίδα... Μια ιστορία, δηλαδή, γεμάτη ζωή... Μέσα της χωρούν τα πάντα...όλα τα αντιφατικά,τα οξύμωρα... χωρούν τα όμορφα αλλά και τα άσχημα... χωρούν οι αναβάσεις των αρετών που κατακτούνται με αγώνα αλλά και οι καταβάσεις των παθών που συντρίβουν τον εγωισμό...Μια ιστορία καθημερινή...αλλά και πολύ προσωπική...
  ...προσπάθησα να βάλω πάνω στο πανί όλα όσα αγαπώ ...ένα σημαδάκι από το καθένα από αυτά..έτσι σε τόσο μικρό χώρο χώρεσαν...τα πρόσωπα-Θεός και άνθρωποι-,η αγάπη και η υπομονή,οι μέρες και οι νύχτες,τα σπίτια και οι μουσικές που τα μεταμορφώνουν,τα ταξίδια και οι φυγές...οι χοροί και οι Σαρακοστές της ζωής μας, όλα περασμένα σαν υφάδι στο στημόνι της ζωής...                                      
...χώρεσαν τα βιβλία και οι μνήμες των αγαπημένων που έφυγαν...η κουζίνα με τα φαγητά και τις μυρωδιές της...η φιλία,η πίστη,η χαρά...ο κήπος και τα ζώα του σπιτιού...τα εργόχειρα...
...και το αποτέλεσμα είναι ένα..."δειγματολόγιο"!!!
Πάντα μου άρεσαν αυτά τα εργόχειρα!!! Το ότι  όμως τα λένε δειγματολόγια το έμαθα πρόσφατα από την ανάρτηση της φίλης Κλαυδίας Μάμαλη (http://katoapotinakropoli.blogspot.gr/2014/12/blog-post.html)στην οποία χρωστάω μεγάλη χάρη...αρχικά γιατί μου έδωσε πολύτιμες συμβουλές και πληροφορίες και κατόπιν γιατί στο πρόσωπό της γνώρισα έναν καταπληκτικό άνθρωπο ...από αυτούς τους τόσο δοτικούς που σπάνια πλέον έχει κανείς την τύχη να συναντήσει στη ζωή του... Γι αυτό και της αφιερώνω αυτή την ανάρτηση...
...τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους επώνυμους και ανώνυμους μου έδωσαν τα εργαλεία αυτής της σύνθεσης... τα σχέδια δηλαδή...πολλά από αυτά πήρα από βιβλία,από περιοδικά και αρκετά από το διαδίκτυο ...Ελάχιστα ήταν όσα τροποποίησα και ακόμη λιγότερα όσα ήταν αποκλειστικά δικά μου σχέδια...
...το κέντημα είναι μια τέχνη πολύ γοητευτική και με μεγάλες δυνατότητες...Είναι μια τέχνη πανάρχαια... Αντιγράφω λίγα λόγια για την ιστορία του έτσι ώστε να αποκατασταθεί η αδικία που το θέλει μόνο τέχνημα... "Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι η πρώτη που έμαθε στις Ελληνίδες το κέντημα ήταν η Παμφίλη η κόρη του Απόλλωνα.Κάποια άλλη παράδοση θέλει τη φυλακισμένη Φιλομήλα,τη γυναίκα του Τηρέα,εκπληκτική κεντήστρα,η οποία μη βρίσκοντας άλλο τρόπο να στείλει στην αδελφή της μήνυμα που να της εξιστορεί το τι δεινά περνούσε,αποφάσισε να κεντήσει τα μαρτύριά της σε ένα τεράστιο πέπλο.Ο Όμηρος αναφέρει πως η Ωραία Ελένη,μη έχοντας τίποτα άλλο να κάνει και ενώ τόσα και τόσα παλικάρια σκοτώνονταν για χάρη της αυτή είχε βρει διέξοδο στην ανία της κεντώντας σε κόκκινο ύφασμα σκηνές από τον Τρωικό πόλεμο. Κατά τον Πλίνιο το κέντημα στην πρώτη του μορφή ήταν ένα είδος αριστοτεχνικού...μπαλώματος. Η ιστορία του άρχισε όταν τα ρούχα που φορούσαν οι άνθρωποι της εποχής εκείνης εφθείροντο και παρουσιαζόταν η ανάγκη να καλύψουν αυτό το φθαρμένο κομμάτι.Έπαιρναν λοιπόν ένα καινούργιο κομμάτι υφάσματος κι αφού έκοβαν το παλιό,τα ένωναν με τέτοιο τρόπο ώστε το πρόσθετο ύφασμα να φαίνεται σαν στόλισμα.Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι τα φορέματα εκείνης της εποχής ήταν τόσο μακριά που σερνόντουσαν στο δρόμο εύκολα καταλαβαίνουμε γιατί τα πρώτα κεντήματα και τα πιο συνηθισμένα ήταν ακριβώς στο τελείωμα των μακριών φορεμάτων της εποχής.Με το πέρασμα των αιώνων το κέντημα έγινε μια πραγματικά εκπληκτική τέχνη...."
Προσυπογράφω την τελευταία διαπίστωση και εύχομαι να βρει το κέντημα και στην εποχή μας τη θέση που του αξίζει....


Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Φουρνοκαμώματα στις Σταγιάτες Πηλίου...

Μια Κυριακή που τα είχε όλα... Ένα υπέροχο χωριό του Πηλίου,μια αετοφωλιά, που έχει την τύχη να το αγαπούν πολύ οι κάτοικοί του (επιμένουν πολλά χρόνια τώρα να διατηρούν αξίες με αγώνες), οι Σταγιάτες,λίγα χιλιόμετρα έξω από το Βόλο....
...ένα σπίτι που ο χρόνος και η...ανάπτυξη δεν το κατεδάφισαν, αντίθετα... η αγάπη και το μεράκι των φίλων που το κατοικούν το διατήρησαν όπως παλιά...
 ...μια αυλή πνιγμένη στα λουλούδια...
 ...τα δέντρα...
....τα ζωντανά...



 ....τα φουρναριά ...απαραίτητο κομμάτι του χωριάτικου σπιτιού η...εξωτερική κουζίνα του....


...τη φωτιά που έκαιγε από το πρωί για να ετοιμάσει τους φούρνους...

...μικρούς βοηθούς που διακονούσαν με προθυμία....
 ...ψωμιά με προζύμι που ζυμώθηκαν από τους οικοδεσπότες...
...επισκέπτες που τρέφουν τις ελπίδες μας-εμάς των μεγαλύτερων- πως αυτός ο κόσμος μπορεί και να αλλάξει...



...δασκάλους και γονείς με αγάπη για τους νέους...που δουλεύουν χωρίς ωράρια και υπολογισμούς...
...μαθήματα από τους παλιότερους για το άνοιγμα φύλλων και την παρασκευή πίτας...


....τυρόψωμα και λιόψωμα...


...πατάτες...πολλές πατάτες...


...κρεατικά...

...όλα ψημένα στον ξυλόφουρνο...
...πεζοπορίες...
...φαγητό για όλους στο φιλόξενο παλιό σχολείο του χωριού...
...χορούς κυκλοτερείς που δένουν τις παρέες...
...εκπλήξεις...
 ...παιχνίδια...
...αντίδωρα φιλοξενίας...
...και κυρίως αγάπη...των παλιότερων στους νεότερους, των δασκάλων και γονιών προς τα παιδιά τους, των ανθρώπων προς τους συνανθρώπους τους,το χωριό τους,τις αξίες τους...,των νέων για όσα οι παππούδες τους τους κληροδότησαν ώστε πάνω τους να κτίσουν... γιατί χωρίς αγάπη δεν γίνονται τέτοιες δράσεις...Όσο  για εμένα...μόνο ένα ευχαριστώ έχω να πω...για την ημέρα που μου χαρίστηκε και για τη σπίθα της ελπίδας που άναψε...



Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Ελιές της...καρδιάς....

Στο σπίτι μας τις ελιές κάθε χρόνο τις έφτιαχνε ο παππούς... Ελιές μαύρες πατητές(τις έβαζε σε τρίχινο τσουβάλι με βάρος από πάνω ώσπου να "σταφιδιάσουν" τις στέγνωνε και τις συντηρούσε σε λάδι ή στην κατάψυξη) και ξυδάτες τσακιστές... Την προηγούμενη χρονιά - ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν του επιτρέπει πλέον δουλειές βαριές-η παρασκευή βρώσιμων ελιών πέρασε σε εμάς... Τότε ήταν που αποφάσισα μια... αλλαγή από τα...παραδεδομένα.... Η καλή τύχη με βοήθησε.... Ανακάλυψα μια συνταγή σχετικά εύκολη που όμως φτιάχνει τις πιο νόστιμες ελιές που φάγαμε ποτέ.... Το ιστολόγιο που τη δημοσίευσε είναι το "ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ" (https://syntageskardias.blogspot.gr/2013/11/blog-post_29.html ). Σπεύδω λοιπόν αρχικά να ευχαριστήσω τη διαχειρίστριά του για την υπέροχη συνταγή, που γράφτηκε αμέσως σε περίοπτη θέση στο...οικογενειακό συνταγολόγιο.... Φέτος λοιπόν δεν χρειάστηκε να το σκεφτούμε πολύ....
Πήραμε από το γείτονα αρκετά κιλά ελιές καλαμών- θα ήθελα να δοκιμάσω και με ελιές ντόπιες (πιστεύω πως θα γίνουν το ίδιο καλές)αλλά φέτος είχαμε ελάχιστη σοδειά και πολύ δάκο... πάντως  παραγγείλαμε για καλό και για κακό 5-6 ρίζες ελιές καλαμών ώστε να έχουμε και δικές μας)...
...τις τρυπήσαμε με πιρούνι δύο τρεις φορές...(Το πιο δύσκολο μέρος της συνταγής είναι σίγουρα αυτό... Ελίτσα ελίτσα ,να την κοιτάξεις προσεκτικά ώστε να διαπιστώσεις αν είναι καθαρή από δάκο και να την τρυπήσεις...)
...και τις βάλαμε σε μπόλικο νερό -να τις σκεπάζει καλά- που αλλάζαμε δύο φορές την ημέρα για τόσες ημέρες ώσπου  να ξεπικρίσουν...Όταν δοκιμάσαμε και μας φάνηκαν καλές τις πλύναμε και τις ετοιμάσαμε για βρώση...
...χρειαστήκαμε βάζα καθαρά...εγώ χρησιμοποιώ πάντα γυάλινα -ειδικά για ελιές που συντηρούνται σε ξύδι- γιατί τα πλαστικά διαβρώνονται από το οξύ και είναι επιβαρυντικά για την υγεία.Όμως αν φτιάξετε πολλές ελιές (οι δικές μου φέτος ήταν είκοσι κιλά και μας φτάνουν περίπου για 3-4 μήνες...τους υπόλοιπους θα τρώμε τις ελιές που έφτιαξε ο πατέρας του σπιτιού...απλές και υγιεινές... η συνταγή κάποια άλλη φορά)... μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα κόκκινα πλαστικά δοχεία που θα βρείτε στο εμπόριο αυτή την εποχή...Ένα καλό πλύσιμο και έτοιμα...
...ρίγανη αρωματική... η δική μας φύεται στον κήπο μας...την είχε φυτέψει πολλά χρόνια πριν ο πατέρας μου...για τα είκοσι κιλά ελιές έβαλα εφτά κουταλιές γεμάτες ρίγανη...
...και σκόρδα...αρωματικά και αντιοξειδωτικά... έβαλα σαράντα σκελίδες σόρδο...
...καθαρισμένα...
...και ψιλοκομμένα...
...που πρέπει να ανακατευτούν καλά με τη ρίγανη...
...κατόπιν καλό είναι να τα μοιράσετε σε τόσα μέρη όσα είναι τα βάζα που θα χρησιμοποιήσετε ώστε να σας φτάσει για όλες τις ελιές...
...και να αρχίσετε το...στρώσιμο στα βάζα... Λίγες ελιές (2-3 δάκτυλα)...
...λίγο "ριγανόσκορδο"...
...ώσπου...
...να γεμίσουν...
...όλα τα βάζα...
....κατόπιν φτιάξαμε την ξυδάλμη... για τα είκοσι κιλά ελιές βάλαμε δύο κιλά χοντρό θαλασσινό αλάτι...
σε δέκα λίτρα νερό...και το ανακατέψαμε καλά...
...κατόπιν ρίξαμε 3 κιλά ξύδι από σταφύλια...
...και με αυτό το μείγμα γεμίσαμε τα βάζα με τις ελιές...
...ώστε να καλυφτούν καλά...
....και από πάνω ρίξαμε λίγο ελαιόλαδο...
 ίσα να καλύψει την επιφάνεια...
...τα κλείσαμεκαλά....
...και τα αποθηκεύσαμε σε μέρος σκοτεινό και ψυχρό...
...εδώ θα τα αφήσουμε δέκα είκοσι ημέρες φροντίζοντας να ανακινούμε πότε πότε τα βάζα και κατόπιν θα τα καταναλώσουμε... Οι ελιές καταναλώνονται όπως τις βγάζουμε από το βάζο...δεν χρειάζονται ξαρμύρισμα γιατί η ξυδάλμη είναι ακριβώς όσο χρειάζεται για βρώση...τη συντήρηση την εγγυάται το ελαιόλαδο που βάζουμε από πάνω...Το ιστολόγιο προτείνει να βάλετε στα βάζα και άλλα μυρωδικά όπως μαντζουράνα, μπούκοβο, δάφνη... Ο πατέρας μου βάζει στις ελιές του κορμό από φυτό μάραθου που δίνει μια ιδιαίτερη μυρωδιά...
Στα "Γεωπονικά" του Φλωρεντίνου προτείνονται μεταξύ άλλων "Πάρε μεγάλες και γερές ελιές που να έχουν κοπεί με το χέρι,χάραξέ τες και βάλ΄ τες έτσι σε δοχείο καινούριο, αλατίζοντάς τες με ψιλό αλάτι. Σε άλλο δοχείο ετοίμασε μέλι ή πετιμέζι και φύλλα κίτρου (ή λεμονόφυλλα) και βάλε σ΄αυτό τις ελιές,να χωθούν.Μερικοί αναμειγνύουν μ΄αυτό το καρύκευμα και σπόρους μάραθου,κύμινου,σέλινου και άνηθου και πετυχαίνουν θαυμάσια σύνθεση που πολλοί την αγνοούν."
Σε εμάς αρέσουν πιο απλές, μόνο με σκόρδο και ρίγανη...Και τώρα...περιμένουμε εναγωνίως να περάσει ο καιρός... Τις πρώτες θα τις βγάλουμε με το ξεκίνημα της νηστείας των Χριστουγέννων...για λόγους ευνόητους... Εύχομαι να φτιάξετε τις υπέροχες αυτές ελίτσες...είναι μέρος του Φθινοπώρου κι αυτές... μαζί με τα μήλα και τα εσπεριδοειδή...
...μαζί με τις κολοκύθες που μαζέψαμε από τον κήπο...
...μαζί με το καθάρισμα του σπιτιού....
...και το στρώσιμο των χαλιών(του Αγίου Δημητρίου πάντα, από παλιά)ώστε να είναι ζεστό το σπιτικό όταν συναντήσει το χειμώνα!!!
Καλό υπόλοιπο Φθινοπώρου,καλή Σαρακοστή και καλό Χειμώνα να έχουμε,φίλοι μου...