Καλώς ορίσατε

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Η επιστροφή στην ύπαιθρο σαν ...μοναδική δυνατότητα...

 
Πριν λίγες μέρες, κουβεντιάζοντας με φίλους, κάποιος είπε πως οι σημερινοί Έλληνες δεν έχουν ίχνος από την παλιά τους ετοιμότητα και γενναιότητα...πως έχουν γίνει μαλθακοί και εξαρτώμενοι... και πως είναι σίγουρος ότι θα προτιμήσουν να κοιμούνται στα παγκάκια και να ζουν από τη φιλανθρωπία της εκκλησίας παρά να δουλέψουν χειρωνακτικά καλλιεργώντας τα χωράφια των πατεράδων τους...
Ένιωσα πανικό και από τότε δεν σταμάτησα να το σκέφτομαι σαν πιθανότητα...Μια πιθανότητα που δυστυχώς τείνει μέσα μου να γίνει βεβαιότητα...Αναρωτιέμαι-μέρες τώρα -γιατί  τόσοι πολλοί Έλληνες ζουν στις πόλεις!!Και καλά τόσα χρόνια που υπήρχε πακτωλός χρημάτων και "'ευκαιριών" όπως αποκαλούσαμε τις δυνατότητες πολυτελούς ζωής χωρίς καμία βαθύτερη σκέψη πέρα από το "καλά να περνάμε"...
Όμως, γιατί ζουν και τώρα που οι καταστάσεις άλλαξαν;;;Τι κρατάει στις πόλεις τόσους ανθρώπους που μπορεί να αντιμετωπίζουν ακόμη και προβλήματα επιβίωσης;;;Γιατί τα χωριά είναι ακόμη άδεια;;; Τι περιμένουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;;Μήπως την επιστροφή στα πρότερα;;;Μήπως, απλώς, δεν έχουν συνειδητοποιήσει το πρόβλημα;
Δε μπορώ να φανταστώ πως υπάρχει έστω και ένας Έλληνας που να μην έχει καταλάβει τι συμβαίνει... Όλοι δεν ξέρουμε πως ακόμη ζούμε με δανεικά και πως το χρέος της χώρας μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα;Δεν βλέπουμε πως τα σχέδια που εξυφαίνονται στοχεύουν στην υποδούλωσή μας μέσω της αδυναμίας μας να επιβιώσουμε χωρίς δανεικά;
Είναι κανείς που πραγματικά πιστεύει τις ανοησίες περί ανάπτυξης που θα έρθει μέσω της κατασκευής-άκουσον άκουσον-νέων δρόμων που θα δώσουν θέσεις εργασίας και άλλα τέτοια ευτράπελα;Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως δεν υπάρχει μέλλον για εμάς αν δεν επιστρέψουμε στον τρόπο ζωής των πατεράδων μας(ακόμη και τότε ίσως να είναι αργά),αν δεν αρχίσουμε να παράγουμε την τροφή μας ώστε να έχουμε τη στοιχειώδη αυτάρκεια;
 Γιατί ακόμη ξεγελούμε τα παιδιά μας-και τους εαυτούς μας- ότι, αν περάσουν και φοιτήσουν σε μια σχολή, θα έχουν ένα λαμπρό μέλλον;Γιατί τα στρέφουμε προς την επιλογή της παροχής υπηρεσιών σαν τη μόνη επαγγελματική δυνατότητα;Γιατί-ακόμα χειρότερα -τους ενισχύουμε να φύγουν από τη χώρα μας,να την εγκαταλείψουν, έρμαιο στα χέρια των κατακτητών και να γίνουν -ακόμη μια γενιά-μετανάστες;;Γιατί δεν τα συμβουλεύουμε να γυρίσουν προς τη γεωργία,δεν τους μαθαίνουμε πως να σπέρνουν,να φυτεύουν και να θερίζουν;Γιατί τους λέμε πως το να εκτρέφουν ζώα είναι μόνο για τους παρακατιανούς και δεν τους λέμε πως είναι για τους έξυπνους και τους προνοητικούς;
  Τι μας έχει τυφλώσει;Τι μας κρατάει ακόμη με το κεφάλι χωμένο στην άμμο;Τα πράγματα είναι απλά στη δική μου λογική...Η ζωή είναι μικρή και αξίζει μόνο όταν την περνάς συντροφιά με άλλους...Κανένα σπίτι,αυτοκίνητο ή λογαριασμός στην τράπεζα δεν την κάνει μεγαλύτερη ή ποιοτικότερη(τουλάχιστον σε ότι αφορά την πληρότητα ψυχής και πνεύματος)...
Η ιδανική κατάσταση είναι ο κάθε άνθρωπος να μπορεί να εξυπηρετεί τις βασικές ανάγκες του και μόνο αυτές(αυτό το τελευταίο δεν σηκώνει εξαιρέσεις αν θέλουμε να ζήσουμε όλοι πάνω σε αυτή τη γη και δεν σκεφτόμαστε μόνο την επιβίωση τη δική μας και των παιδιών μας)...Τι άλλο χρειάζεται ένας άνθρωπος για να ζήσει πέρα από την τροφή,τη στέγη του και ανθρώπους να αγαπά και να τον αγαπούν;
Τι χρειάζεται όλα αυτά τα δαιδαλώδη συστήματα που η αφροσύνη του τον έκανε να τα θεωρήσει απαραίτητα;Τι θέλει να κρύψει μέσα στο θόρυβο της σύγχρονης ζωής και γιατί όλα αυτά τα ονομάζει πρόοδο;Τι ακριβώς προοδεύει;Το άγχος και το πολυμέριμνον της ζωής του;
Ας προσπαθήσουμε όλοι να σκεφτούμε μια άλλη κοινωνική οργάνωση,στην οποία κάθε άνθρωπος έχει πρόσβαση σε ένα κομμάτι γης που θα του αποφέρει την απαραίτητη τροφή για να ζήσει- και σε τίποτα παραπάνω ώστε να το αποθηκεύει στερώντας το από το φτωχότερο...Όπου τα προβλήματα θα τα λύνει σε συνεργασία με το γείτονα και το φίλο που θα κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν...Όπου θα είναι όλοι γνωστοί και θα έχουν ταυτότητα(όχι την πλαστική),πρόσωπο...
Υπήρχαν παλιά τέτοιες κοινωνίες..Κάποιος ιερέας, πριν λίγο καιρό, διηγούνταν μνήμες που είχε από το νησί του όπου, όταν παντρεύονταν μια κοπέλα, όλο τα χωριό μαζεύονταν και έκτιζε το σπίτι της και, όταν έπρεπε να μαζέψουν τα σταφύλια από τα αμπέλια, όλοι μαζί πάλι τα μάζευαν κάθε μέρα και σε άλλο αμπέλι...Κι εγώ έχω ανάλογες μνήμες από το χωριό όπου μεγάλωσα...
Νυχτέρια πολλά, όπου όλοι οι γείτονες βοηθούσαμε να καθαριστεί το βαμβάκι από τις κοσιές(το εξωτερικό περίβλημα)ή να ξεσπυρίσουμε το καλαμπόκι....Ποιος άνθρωπος δεν θα ήταν ευτυχισμένος σε μια τέτοια κοινωνία; Ποιος δεν θα ήταν ευτυχισμένος στο χωριό του,στον τόπο του;;Γιατί λοιπόν επιμένουμε να ζούμε στην κόλαση της μεγαλούπολης;Μοιάζουμε παγωμένοι και ανίκανοι να κινηθούμε....Ατροφικοί από τα χρόνια της ακινησίας του ευδαιμονισμού...
Στο χωριό η ζωή δεν είναι ειδυλλιακή...αλλά είναι σίγουρα ανθρώπινη...Απαιτεί κούραση σωματική και ταπείνωση ώστε να ζει κανείς αρμονικά με τους συγχωριανούς του ....αλλά φέρνει πληρότητα ζωής....Ακόμη και οι φυσικές καταστροφές στο χωριό οδηγούν σε σύσφιξη σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους του που θα αλληλοβοηθηθούν...Η ενασχόληση με το χώμα κάνει τον άνθρωπο του χωριού γαλήνιο και ταπεινό...Η εκτροφή ζώων τον κάνει υπεύθυνο και τρυφερό...Οι ρυθμοί ζωής είναι χαλαροί παρ όλη την κούραση και το τρέξιμο!!!Μόνο ανθρώπους του χωριού έχω δει να γελούν με την ψυχή τους...Ανθρώπους κουρασμένους,γεμάτους ρυτίδες,με χέρια ροζιασμένα κι όμως με πολλή χαρά μέσα τους....
Η ζωή στην πόλη είναι-έτσι κι αλλιώς-αφύσικη...Και πριν την κρίση ήταν,αλλά δεν το βλέπαμε...Στο χωριό όπου μεγάλωσα η ζωή μας ακολουθούσε τους ρυθμούς της φύσης καθημερινά(εδώ θα πρέπει να τονίσω  πως με τη λέξη χωριό δεν εννοώ τα σημερινά χωριά που είτε είναι χωριά-φαντάσματα με ελάχιστους υπέργηρους κατοίκους...ή χωριά-πόλεις με ανθρώπους που κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να ξεχάσουν πως ζουν σε αυτά,γεμάτοι συναισθήματα κατωτερότητας και χωρίς αγάπη για τον τόπο τους(πόση αγάπη για τον τόπο του μπορεί να έχει κάποιος που προκειμένου να γίνει πλουσιότερος δεν διστάζει να δηλητηριάσει τη γη του με λογής λιπάσματα και φυτοφάρμακα;)...
Στο χωριό μου, λοιπόν,ξυπνούσαμε με το λάλημα του πετεινού,πολύ νωρίς-αξημέρωτα σχεδόν-και κοιμόμασταν επίσης νωρίς(διάβαζα προχθές πως οι πιο υγιείς άνθρωποι είναι εκείνοι που ξυπνούν πριν τις 7.00 το πρωί και πως όσοι ξυπνούν αργά είναι επιρρεπείς σε προβλήματα άγχους,κατάθλιψης και παχυσαρκίας.Εγώ έτσι εξηγώ τα πολλά ψυχολογικά προβλήματα που ταλανίζουν τους ανθρώπους της εποχής μας...Και στο χωριό μου υπήρχαν προβλήματα,όμως ήταν ψυχιατρικά και πολύ λίγα)...
Έτσι είχαμε χρόνο να φροντίσουμε τα ζώα μας-εμείς είχαμε μόνο κότες και γάτες-να ποτίσουμε τους κήπους και να ετοιμαστούμε για το σχολείο-οι μικρότεροι-ή το νοικοκυριό και τα χωράφια-οι μεγαλύτεροι....Ποτέ δεν ένιωσα να αγχώνομαι παρόλο που έτρεχα(ίσως γιατί μου άρεσε και με ξεκούραζε αυτό που έκανα)...Το μεσημέρι τις περισσότερες φορές τρώγαμε όλοι μαζί και ποτέ δεν έλειψε ο μεσημεριανός ύπνος όταν το καιρός... καλοκαίριαζε...
Το απόγευμα παιχνίδι στις γειτονιές για τα παιδιά και αποσπερίσματα στη γειτονιά για τους μεγάλους....Σίγουρα αρκετοί από εμάς θυμόμαστε τις μανάδες μας να παίρνουν το καρεκλάκι και να βγαίνουν στο πεζοδρόμιο,όπου τις περίμεναν και άλλοι γείτονες...Λέγαν τα βάσανα,το προβλήματα και τις στενοχώριες τους,τις μοιράζονταν και, κυρίως, γελούσαν με την καρδιά τους....Αυτά τα γέλια...πόσο μου λείπουν στη σημερινή εποχή!!!! Ακόμη κι όταν τα ακούω...κάπως σαν σφιγμένα μου φαίνονται,σα να βγαίνουν από τα δόντια και όχι από την καρδιά...
Δεν υπήρχαν στο χωριό μου λογαριασμοί(πρόλαβα την εποχή που δεν είχαμε ηλεκτρικό ρεύμα και διαβάζαμε με τις γκαζόλαμπες...δεν μου φαίνονται ανέφικτα αυτά,ακριβώς επειδή τα έζησα και ξέρω πως δεν με έκαναν δυστυχισμένη και μίζερη αλλά-παράδοξο στη λογική του σήμερα-ευτυχισμένη και πλήρη)....Το πολύ που μας στενοχωρούσε ήταν η σοδειά που μπορεί να καταστρεφόταν μια χρονιά ή απώλειες ζώων χάρη στις αλεπούδες,τους λύκους ή τις νυφίτσες της περιοχής(ο άντρας μου έχει να το λέει για τον αετό που πήρε μια κλώσσα μαζί με τα κοτοπουλάκια της-τα είχε δέσει όλα μαζί για να μην τα χάσει-και το καταχέρισμα που τον περίμενε στο σπίτι).
Αλλά κι όταν γινόταν αυτό δεν δυστυχούσαμε...Οι γείτονες βοηθούσαν ο ένας τον άλλον και η χρονιά κυλούσε υποβοηθούμενη και από κυνήγια,ψαρέματα και συλλογή καρπών και χορταρικών άγριων...φτωχικά βέβαια αλλά ανέμελα!!!Έτσι καλύπταμε στο χωριό όλες τις βασικές ανάγκες μας...είχαμε τροφή απλή,στέγη φτωχική και συντροφιά βασιλική....επίσης προβλήματα κομμένα στα μέτρα μας,τέτοια δηλαδή που να μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε(καμία σχέση με τα σημερινά!!!)...Μακαριότης!!!!
Δεν είναι η νοσταλγία που με κάνει να λέω όσα λέω...Είναι η αίσθηση ότι δυνάμεις- πάνω από αυτές που μπορούμε να αντιληφθούμε -κάπου μας οδηγούν, όπου θα εγκλωβιστούμε...Η αίσθηση ότι δεν καταλαβαίνουμε ακριβώς πως ζούσαμε όλα αυτά τα χρόνια... και δεν έχουμε ιδέα για τα σχέδια που έχουν οι άλλοι για εμάς,χωρίς εμάς...Δεν έχουμε καν ακουστά τον codex  alimentarius ή  -αν τον ξέρουμε -τον θεωρούμε συνομωσιολογία και καταστροφολογία ανθρώπων γραφικών και εκτός εποχής....Χθες διάβαζα (http://logioshermes.blogspot.com/2012/05/blog-post_5511.html )ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ζητάει την άμεση εκρίζωση αμπελιών από καλλιεργητές που δεν έχουν σχετική άδεια(:::!!!),αλλιώς επιβάλλει μεγάλα πρόστιμα... 
Ούτε να επιλέγουμε τι φυτά θα βάλουμε στους κήπους μας δεν θα μπορούμε σε λίγο....Θα ποινικοποιηθεί η εκτροφή πουλερικών και αιγοπροβάτων...Και το χειρότερο είναι πως λίγοι Έλληνες νοιάζονται γι αυτό... Νοσταλγούν εποχές ραθυμίας και ζωής πολυτελούς και είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν τα πάντα-ακόμη και την ελευθερία τους-προκειμένου να ξαναγυρίσουν σε αυτές...!!!Γι αυτό και δεν φεύγουν από τις μεγαλουπόλεις....περιμένουν την...ανάπτυξη...
Ακόμη και κινήσεις συνεργασίας μέσα στις πόλεις(http://www.tem-magnisia.gr/ ) που ξεκινούν με όραμα και μεράκι,τις περισσότερες φορές είναι καταδικασμένες να δυσλειτουργούν αφού οι ανταλλαγές αφορούν μόνο τις υπηρεσίες και απουσιάζουν οι παραγωγοί τροφής....ακόμη κι εκεί οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να παρέχουν υπηρεσίες παρά να γυρίσουν στο χωριό τους να καλλιεργήσουν τα πατρογονικά τους κτήματα(στο χωριό του άντρα μου,στο Πήλιο-όλα τα κτήματα έχουν πλέον γίνει δάση και οι κάτοχοί τους περιμένουν ακόμη το τρένο της ανάπτυξης στο σταθμό της Αθήνας.Δεν υπάρχουν ούτε καν Έλληνες που θα καθαρίσουν αυτά τα κτήματα με μεροκάματο..κανείς...όλοι αναζητούν τη μεγάλη ζωή!!!)....
Είμαι πεπεισμένη πως η Ελλάδα-αλλά και η γη γενικότερα-δεν έχει μέλλον αν οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων δεν γυρίσουν στα χωριά τους,αν δεν γίνουν περισσότεροι οι παραγωγοί από τους παρόχους υπηρεσιών,αν δεν αγαπήσουμε τη φύση μας(την ανθρώπινη εννοώ).Γι αυτό ανησυχώ όλο και περισσότερο καθώς βλέπω πολλά λόγια, αλλά λίγα έργα....Όσο τα χωριά μένουν άδεια και τα κτήματα ακαλλιέργητα οι ελπίδες μας να ξαναγίνουμε Άνθρωποι -αντί για καταναλωτικές μηχανές - μειώνονται...Ελπίζω βέβαια-έχω ήδη δηλώσει αθεράπευτα αισιόδοξη-αλλά όχι με την πρότερη πίστη....δυστυχώς....
Ελπίζω στην ικανότητα των Ελλήνων να αλλάξουν τα πράγματα έστω και την τελευταία στιγμή...Ελπίζω στη μεγάλη αγάπη για την ελευθερία που έτρεφε γενιές πολλές πριν τη δική μας...Ελπίζω πως και πολλοί άλλοι θα δουν την επιστροφή στην ύπαιθρο σαν τη μοναδική δυνατότητα να επιβιώσουμε(δεν μου αρέσει ο όρος "να προοδεύσουμε,να πάμε μπροστά",γιατί σηκώνει πολύ συζήτηση και γιατί αν αυτό το σύγχρονο κατασκεύασμα ζωής το λέμε πρόοδο ...εγώ δηλώνω απερίφραστα οπισθοδρομική).... Ελπίζω στη δύναμη της ζωής.... Ελπίζω πως ο Θεός δεν θα μας αφήσει....Είθε...Άλλωστε υπάρχουν και αρκετοί που βλέπουν το δρόμο...διαβάστε τις παρακάτω αναρτήσεις που την ίδια κραυγή βγάζουν...(http://galaktokomika.blogspot.gr/2013/04/blog-post_19.html )....(http://galaktokomika.blogspot.gr/2012/10/blog-post.html )...(http://galaktokomika.blogspot.gr/2012/09/blog-post_18.html )...Και πολλοί άλλοι...Μακάρι να γίνουν ποτάμι που θα μας φέρει πίσω στις ρίζες μας.....Μακάρι...

22 σχόλια:

  1. καλό μήνα εύχομαι και ναστε καλά ...δείξατε τον δρόμο μακαρι ναχουν και να μπορούν να ακολουθήσουν και άλλοι.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αλημέρα,καλό μήνα και Καλή Ανάσταση!!!

      Διαγραφή
  2. Ν'αγιάσει το στόμα σου, γλυκειά μου!
    Καλή κι ευλογημένη Ανάσταση!
    Ν.Χανιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίσης....Καλή Ανάσταση στις ψυχές μας!!!

      Διαγραφή
  3. πόσο πολυ πιστεύω αυτά που γράφεις οστρια...ήδη με τη γυναίκα μου ψαχνώμαστε για την ανευρεση μερους για να μεγαλώσουμε τα δυο παιδιά μας ετσι οπως περιγράφεις..όμορφα και σωστά.Κάθε βοήθεια - ιδέα ευπρόσδεκτες..
    να σαι καλά
    Χάρης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα,Χάρη και καλό μήνα...Σε ό,τι μπορώ να βοηθήσω είμαι στη διάθεσή σας!!!Χαίρομαι για την απόφασή σας γιατί είμαι σίγουρη πως δεν θα το μετανιώσετε...Καλή Ανάσταση!!!!

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα και καλό μήνα!
    Πόσο δίκιο έχεις σε όλα αυτά που γράφεις!
    Οι άνθρωποι των πόλεων έχουμε πέσει δυστυχώς στην παγίδα που μας έστησαν χρόνια τώρα.
    Εγκλωβισμένοι σε πόλεις-τέρατα γίναμε σαν αδηφάγα ζόμπι που διψούν για εύκολο πλουτισμό.
    Η αστυφιλία και ο καταναλωτισμός μόνο δεινά επέφεραν κατασπαράζοντας τον άνθρωπο που μετατράπηκε σε ένα υλιστικό ον που φροντίζει μόνο για το ατομικό του συμφέρον.
    Και φτάσαμε σήμερα βλέποντας μπροστά το αδιέξοδο να αναρωτιόμαστε τι έφταιξε και όπως λένε τα λόγια του ποιητή «"Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα..."»
    Έλπίζω όμως κι εγώ καλή μου Μαρία πως όλο και περισσότεροι θα επιστρέψουμε εκεί που πραγματικά ανήκουμε.
    Μακάρι η ευχή σου να γίνει πραγματικότητα!
    Να είσαι πάντα καλά,καλή Ανάσταση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,Δημήτρη...Εύχομαι ο αναστημένος Χριστός να μας φωτίσει στο καλύτερο...

      Διαγραφή
  5. Καλό μήνα.Καλό Πάσχα..Οι εικόνες σου είναι όλες πολύ ωραίες και μυρίζουν χωριό!!Η χελωνίτσα μου άρεσε..Διαβασα όλο το κείμενο σου και χωρίς να έχω ζήσει στα χρόνια εκείνα καταλαβαίνω τι εννοείς..Η μαμά μου γεννήθηκε και μεγάλωσε σε χωριό.. Συχνά μου λέει τις ιστορίες από τα παιδικά της χρόνια, τις δυσκολίες που είχαν τα χρόνια εκείνα χωρίς όλες τις σημερινές ευκολίες που έχουν οι νοικοκυρές κλπ όμως παρόλες τις δυσκολίες κα που δεν είχαν τις σημερινές ευκολίες , τα χρόνια εκείνα και τη ζωή εκείνη δεν την αλλάζει..την νοσταλγεί και μακαρι λέει να έρχονταν πίσω εκείνα τα χρόνια... Εγώ στην πόλη γεννήθηκα και ζω , όμως εκέι στο χωριό της μαμάς έχουμε το εξοχικό μας... Μου αρέσει η ζωή και στη πόλη και στο χωριό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,Δελφινάκι μου....Εύχομαι να σου δοθεί η ευκαιρία να ανακαλύεις την ομορφιά του να ζεις στο χωριό μόνιμα....

      Διαγραφή
  6. Μέσα στο μυαλό μου είσαι. Όχι, δε θα ισχυριστώ ότι η ζωή στα χωρια, και ειδικά παλιότερα, ήταν ιδανική, αλλά, παρά τη φτώχεια, παρά τις ελειψεις, παρά τη δύσκολη θέση των γυναικών, παρά τις δυσκολίες, ήταν σίγουρα καλύτερη από τη ζωή στις σημερινές πολεις.
    Ενα περιβολάκι έχουμε και λίγα ζωάκια και η φροντίδα τους είναι αληθινη ψυχοθεραπεία, χωρίς να υπολογίσω την ποιότητα της τροφής και την οικονομία...
    Μεγαλώσαμε σε μικρα χωριά κι εκει ζούμε ακόμα, ποιό είναι αυτό που θεωρώ ανεκτήμιτο; Την αίσθηση ότι μπορώ να τα καταφέρω, ότι θα επιβιώσουμε ό,τι κι αν γίνει.

    Καλή Ανάσταση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,Νίκη....Τα λόγια σου είναι αλήθεια και πολύ περισσότερο που βγαίνουν από το στόμα ενός ανθρώπου που ζει στο χωριό....Και η αίσθηση της αυτάρκειας ψυχοθεραπευτική...

      Διαγραφή
  7. Μπράβο Μαρια έχεις γενναίο πνεύμα, μακάρι να ακολουθήσουν κι αλλοι.Εύχομαι να μας δώσει φωτισει ο Θεός και να επιλέξουμε ένα τροπο ζωής που να είναι Αναστάσιμος.

    Καλή Ανάσταση σε ολους μας,

    Φλώρα
    (εξι ώρες πριν την Ανάσταση 04.05.2013)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,Φλώρα μου...Πολλά φιλιά...

      Διαγραφή
  8. Απαντήσεις
    1. ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!! ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ!!!

      Διαγραφή
  9. Μαρία, Χριστός Ανέστη!
    Είμαι κι εγώ της ίδιας φιλοσοφίας ζωής με σένα γι αυτό και παρακολουθώ το blog σου εδώ και καιρό και πραγματικά ταυτίζομαι με κάθε σου ανάρτηση.
    Το παράξενο είναι ότι ανήκω σε άλλη γενιά ηλικιακά και έχω μεγαλώσει σε πόλη.
    Δεν έχω παιδικά βιώματα από χωριό αλλά "νοσταλγώ" (δε μπορεί να νοσταλγείς κάτι που δεν έχεις ζήσει αλλά αυτή είναι η λέξη) τη ζωή εκεί παρότι δεν έχω ζήσει ποτέ έτσι.
    Όλα αυτά που λες είναι αληθινά και σε αυτή σου την ανάρτηση.
    Απλώς ήθελα να σημειώσω ότι μπορεί οι άνθρωποι για δικούς του λόγους ο καθένας, λόγους που δε μπορεί να τους βάλει το μυαλό μας, να είναι ή να αισθάνονται εγκλωβισμένοι στην πόλη ακόμα κι αν αυτό τους κάνει να υποφέρουν.
    Εγώ ας πούμε δεν έχω χωριό να πάω. Και οι δύο γονείς μου είναι από την πόλη που ζω. Έχω σπίτι με δάνειο σε πατρικό μου οικόπεδο (και ευτυχώς και μικρό κήπο) και έχω οικογένεια με τρία παιδιά. Όλο αυτό με κάνει να αισθάνομαι ότι ανήκω εδώ ακόμα κι αν σκάω που δε μπορώ να ζω στη φύση όπως θα μου άρεσε. Δε μπορώ ξαφνικά να επινοήσω ένα χωριό και να μετακομίσω εκεί εγκαταλείποντας γονείς, πατρικά, δουλειές, απλώς για να ζήσω το όνειρό μου και στο κάτω κάτω μη ξέροντας πως θα ζήσω εκεί.
    Γι αυτό μη σου φαίνεται αδιανόητο το ότι είμαστε εγκλωβισμένοι στις πόλεις ακόμα κι αν το βλέπουμε ότι αυτό δεν οδηγεί πουθενά.
    Πολύ περισσότερο μην κατακρίνουμε επειδή θεωρούμε ότι αυτό που σκεφτόμαστε εμείς για τους άλλους είναι το καλύτερο.
    Τέλος όσοι ζουν σε χωριά ή έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν εκεί να το θεωρούν μεγάλη ευλογία και όχι αιτία να μην καταλαβαίνουν τους συνανθρώπους που ζουν στις πόλεις.
    "Ινα πάντες εν ώσι"
    Ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!!Μακρυα από εμένα κάθε διάθεση κατάκρισης προς τον κάθε άνθρωπο,αφού εγώ είμαι χειρότερη όλων...Σωστά τα λες ότι είναι δύσκολο για τους περισσότερους να αφήσουν τα σπίτια τους,ειδικά όταν δεν έχουν που να πάνε....Αν ήμουν στη θέση σας το μόνο παραπάνω που θα έκανα θα ήταν να σκεφτώ το πρόσκαιρον της ζωής,το πόσο μικρή είναι για να μην τη ζούμε ελεύθεροι από εξαρτήσεις...Θα προσπαθούσα με νύχια και με δόντια να φύγω,θα έκανα το αδύνατο δυνατό!!!Πολλοί αγαπημένοι και δικοί ζουν στην Αθήνα και καθημερινά εύχομαι να απεγκλωβιστούν...Το ίδιο εύχομαι σε όλους τους κατοίκους της πόλης...Εύχομαι,προσεύχομαι και σε καμιά περίπτωση-το τονίζω-δεν τους κατακρίνω...Μακάρι ο αναστημένος Χριστός να μας φωτίζει όλους προς το καλύτερο!!!

      Διαγραφή
  10. Σωστα αυτα που γραφεται, μεχρι ενα σημειο ομως... Το σημερινο χωριο, εχει και αυτο αλλαξει, η μαλλον καλυτερα, αλλοτριωθει. Ενα σημερινο χωριο, δεν ειναι το ιδιο οπως ηταν το 70, 60, 50. Οι ανθρωποι ακομα και στα χωρια, εχουν γινει πιο κλειστοι, οχι αδικα.

    Το να φυγει καποιος απο μια μεγαλη πολη και να παει σε χωριο και παλι δεν ειναι ευκολη υποθεση. Καταρχας θα πρεπει να εχεις καποια επαφη με το χωρο που θες να πας... να κρατας απο χωριο δηλαδη. Δυστυχως ομως υπαρχουν πλεον ανθρωποι που εχουν αποκοπει πληρως απο τις ριζες τους, ειτε λογω του "συγχρονου" τροπου ζωης, ειτε επειδη το χωριο ηταν πολυ μακρια και δεν μπορουσαν να πανε, ειτε πεθαναν οι γονεις/συγγενεις και κανεις δεν τους περιμενει.

    Αν δεν εχεις, ας πουμε στρωμενοι κατασταση, στο χωριο, δεν γινεται να πας πισω στο ξεκαρφωτο. Επισης να επισημανω οτι σημερα, υπαρχει κοσμος που δεν εχει να φαει, να πληρωσει το ρευμα, τα φαρμακα του. Πως αυτο ο ανθρωπος θα τα μαζεψει να παει σε αλλο μερος; Για να φυγεις και να εγκατασταθεις θες χρημα. Ποσο μαλλον για να ξεκινησεις κατι νεο. Ακομα και να εχεις χωραφια και να θες να καλλιεργησεις, χρειαζεται χρηματα για να βαλεις μπροστα. Σποροι, λιπασματα, εργαλεια, ποτιστικα... πως θα τα βρει καποιος που δεν εχει μια;

    Θα πρεπει δηλαδη, αυτος που θελει να γλυτωσει απο την πολη, να το εχει σκεφτει πολυ πριν, φτασει σε μια κατασταση που δεν θα εχει τα προς το ζην. Οχι την τελευταια στιγμη. Αν το αφησεις την τελευταια στιγμη, εγλωβιζεσαι μεσα στην πολη και το μονο που μπορεις να κανεις μετα, ειναι να επιβιωνεις (παγκακια, συσσιτια, κλεψιες κτλ). Για αυτο ορισμενοι λενε οτι οι πολεις ειναι αορατες φυλακες. Δεν βλεπεις καγκελα και εγκλωβιζεσαι σε αυτες με την θεληση σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Συμφωνώ μαζί σου στην επιστροφή στη φύση έστω και καθυστερημένα ! Μόνο όταν νιώσεις την ασφυκτική πίεση της μεγάλης πόλης , σε κουράσει πολύ , τότε αντιλαμβάνεσαι τελικά ότι "ο άνθρωπος έχασε, επειδή απομακρύνθηκε από τη γη και την φύση ". Να γυρίσουν οι νέοι πίσω ,χωρίς υποδομή όμως τα πράγματα είναι δύσκολα !!!Εδώ όμως πρέπει να υπάρχει η κρατική καθοδήγηση ,η μέριμνα ...ας δώσουν σε εκείνους που δεν έχουν και θέλουν ,κάποιο κομμάτι γης ,κάτι που κάποιος δεν θέλει να χρησιμοποιήσει για να πάρουν ζωή τα έρημα σπίτια και χωριά της υπαίθρου !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Μαρία μου, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Αν και σε έχω πρήξει θα σου το ξαναπώ: ζεις τη ζωή που θα ΄θελα να ζήσω...Ζούμε στη Θεσσαλονίκη με τα δυό μου παιδιά και τον άντρα μου και ευτυχώς για μας έχουμε τα τελευταία 8 χρόνια ένα κτήμα στην Κατερίνη και αυτό το εξοχικό έγινε για μας πηγή ζωής...Πολύ κούραση βέβαια, αλλά αξίζει τον κόπο...Προσπαθούμε να φτιάξουμε κήπο και σαν κάτι να καταφέρνουμε σιγά σιγά...Έχεις δίκιο και μακάρι να ήμουν από κει. Τώρα μοιράζουμε τη ζωή μας και περιμένουμε πότε θα απεγκλωβιστούμε από τις υποχρεώσεις μας να τρέξουμε εκεί...Να είσαι γερή. Να συχεχίσεις και αν ξέρεις πως εμείς είμαστε μαζί σου θα παίρνεις δύναμη και θα μας έχεις στην προσευχή σου όπως και εγώ θα σε έχω στη δική μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Que ternura hay en cada foto que compartes

    Amo los animales y la Naturaleza ,regalo de Dios

    Besitos mi niña

    ΑπάντησηΔιαγραφή